همه چیز عینِ هیچ وقت.
امشب، مثلِ هیچ وقت نیست که دارم برای وبلاگ مینویسم. بیحس.
چیزی مثلِ یک مار درونم میچرخد و احساسِ حقارت، نه، ندامت میکنم.
چادر خطخط...
امشب مثلِ هیچ وقت نیست که گوش به هاونیاز دادهام که صدای صافِ آینور گوشت از تنم میتراشد.
چهارراه حافظیه به سمتِ اطلسی. آن ساختمانی که دارند میسازند، یا شاید تخریبش کردهاند که رهایش کنند.
همۀ خاطراتِ تلخ. همۀ خطرات. همۀ تنفرها از
برچسب: کنده,شخصی,
نویسنده: نیکان صادقی
تاريخ: سه
شنبه
7 شهريور
1396 ساعت: 4:57